Rahat Bir Gebe

Şimdiye Kadar Nasıl Bir Hamileydim?
Bebişin geleceğini öğrendiğimiz ilk günden itibaren beni çok zorlamayan,nispeten huzurlu bir hamilelik dönemi yaşadım. İlk aylarda gerçekten hamilemiyim diye sorar oldum kendime. Çünkü ne mide bulantısı, ne uyku isteği,ne başka bi belirti.. Fiziksel zorluklardan çok duygusal sıkıntılar yaşadım. Sürekli sinirli gezdiğim halde kendime konduramayıp, gerginliğimi gizlemek daha çok stres yapmama sebep olmuş şimdi daha net görüyorum.
  Bir ara o kadar gergindim ki neyin beni rahatsız ettiğini bilmiyordum. Eşimden ne beklediğimden emin değildim. Ruhsal karmaşa ;) Sanki sorunlar çözülmüyecek,hep böyle kalacak. Kendimi koruma altına almak istediğim çok oldu. Sebepsiz ağlamalar,aklıma gelenler yüzünden gülmeler . Deli gibi bi mutlu bi mutsuz. İçimde yaşanan fırtınaları saklama gayreti. Vee yorulan,laçkalaşmış sinirler. Çevremdekilerin söylediklerini dinlemenin benim için o kadar da faydalı olmadığını anlamam uzun sürmedi açıkcası. Çünkü her hamilelik kendine özgüdür. Çevre farklı, hayat şartları farklı. O yüzden demem o ki kapatın kulaklarınızı kendinizi dinleyin. Size ögüt vermek isteyenler iyi niyetli olsa da sonuç gerilmenize, kendinizi başkalarıyla kıyaslamanıza neden oluyor. Kendinizi dinleyin sorun olduğunda hissedersiniz korkmayın ;)
  Cinsiyetini öğrenmek için muayeneye gittiğim gün ;) Evlenirken bile heyecanımı bastırabilmiştim ama sedyede doktorun ne diyeceğini beklerken kalbimin atışından nefes alamıyorum zannetmiştim. Vee sevgili doktorum kız dediğinde o kadar sevinmiştim ki tarifi yok. Annelerimize,ailemize haberi verdik tabi ;) Çok değil bi 10 gün sonraki muayenemizde bebişimizin kız değilde erkek olacağını söylediğinde doktorum başımda aşağı kan çekilmiş gibi hissetmiştim. Eşim beni eve bırakana kadar ağlamamı durduramamıştım ;) O kadar çok kız bebekli hayal kurmuştum ki.. Aldıklarımızı mavileriyle değiştirdik, yavaş yavaş erkek bebek fikrini benimsemeye başlamıştım. Şimdi çok merak ediyorum acaba nasıl olcak ? Erkek bebek gördüğümde kucağına alıp sevmeyen ben minik bi oğlanı nasıl büyütücem, nasıl oyun oynuyacağım,nasıl davranıcağım..? Kafamda deli sorular ;)
  Çok şükür ki bütün testlerimizin sonuçları güzel çıktı. İkili tarama, üçlü tarama, şeker yüklemesi.. Sonuçlar temiz ee zaten güzel, rahat bi hamilelik geçiriyorum tamam ben normal doğum yaparım hatta evde bile doğururum. Bi cesaret bi cesaret bende sormayın ;) Tabi nst ile tanıştığım zaman kendimden şüpheye düşmedim değil . Halen ağrılarım olduğunda sırf nst ye bağlanmamak için hastaneye gitmek istemiyorum ;) Nedeni malum bel ağrıları,nefes almada güçlük. Üstüne sırt üstü yatman gereken 30 dk lik zaman dilimi. Aslında hemşireler nst yi bağladıktan sonra yan tarafına yatmanda bi sakınca görmüyorlar. Ama bizim paşamiz yan döndüğüm anda içerde yerini değiştirdiği için benim sabit kalmam gerekiyor.
 Doğumdan o kadar korkardım ki fikri aklıma geldiğinde gözlerim dolar ağlamaya hazır hale gelirdim . Baktım böyle olmuyor ben bu işi öğreneceğim diye başladım araştırmaya. Pozitif doğum hikayeleri okudum bol bol,kötü hikayeleri dinlemedim duymamazlıktan geldim. Yapabilirim dedim, diyorum da yapabilirim.
  36. haftayı geride bıraktık. Bu süre zarfında bel ağrısı; ki uyumama engel olacak kadar,sıcak havalar,ağırlaşan göbek nedeniyle hiçbir yere sığamama,kansızlığım yüzünden halsizlik hissi,çabuk yorulma ve 'ayy bana bastılar yine' gibisinden hafif fenalaşmalar dışında çok şikayetim olmadı. Hissetmediğim sancılarım için iki kez serum yemekten öte hastanelik bir durumum da yok şükür. Ama bu kadarı kadı kızında da olur ;) Inşallah kalan süremde ciddi sıkıntılar çekmem.
  Doktorum bol bol yürüyüş önerdi. Bebişimiz doğum pozisyonunda fakat doğum kanalına henüz girmemiş. Kendimi telkin ediyorum sürekli yapabilirim, başarabilirim.. Normal doğum yapabilirim. İnaniyorum ki insan bedeni verilen emri yerine getirmek için çaba sarfediyor. Bu yüzden bedenime istediğim şeyleri fısıldamaktan alıkoymuyorum kendimi.. Herşey güzel olacak ;) Çok güzel bi oğlum olucak :)