BENİM DOĞUM HİKAYEM

Kısmette Sezeryan Olmak Da Varmış!
  Geçen haftada bahsetmiştim bizim oğlana iri bebek demişlerdi,sonradan normal denmişti.Meğer isem öyle değil imiş..
  11 eylüldeki doktor randevuma gittim. Hemşireye barkodu ver,üstünü aç,hmm suyu güzel,kalp atışları iyi oyy hareketlide maşallah..Kilosuna bakalım kaaç uu 3900 mu bu ? Hmm normal doğum olmaz bu bebek 4 kg geçer sen doğurana kadar. Sezeryanla almak lazım sen normal mı istiyosun? Büyük doğuma( zekai tahir burak) hastanesine git canım belki onlar normal doğuma alabilirler ama bu bebek iri..! Doktorun benim minnak kurbağam hakkında söyledikleri bunlar. Ee tabi sonrası malum hemen kocacıkla ertesi gün büyük doğum hastane yolları. Doktor muayenesi vee sonuç 4300 gr ölçülen bir bebiş. Baş çevresi büyük normal olmaz sezeryan. Yıkılan ben..
  Son çare evimize yakin özel bi hastane olan etimed hastanesi. Geldik doktor hanim saolsun muayene etmeyi kabul etti(randevu almadan gelmiştik kırmadı bizi). Nst de sancımız yok gel bir ultrosana bakalım annem. Biraz büyük mü bu bebiş. Suyu güzel,kalp atışı iyi,hareketler de güzel. Ölçüyoruum 4250 gr..İRİ BEBEK!
  Günümüzde olmuş 39+5 seni yarın sezeryana alalım. Kabul edildi onaylandı. Yatış işlemleri yapıldı ertesi gün saat 7 de buluşmak üzere..
  Ve bundan sonra ne olduğunu tam olarak hatırlayamamakla beraber içimde olan korku,heyecan,endişe.. Uçtu sanki sakinim evet fazla sakin durdurdum sanki herseyi. Evde yapılan son hazırlıklar uyumaya çalışmalar vee sabah olmuş ne çabuk..
  Hastane yolları taştan minnak kurbaagam sen çıkardın beni beni baştan. Çiktik yola sabahın köründe geldik hastaneye,odamıza yerleştik evet sanki heycanlıyım. Hemşirenin teki elinde bi önlük bunu giymen lazım. Hadii yaa bu çok çirkin. Sonuç giyildi tabiki. Bi sürü test ekg nst vs vs.. En kötüsü sonda aşaması. Acıtıyor gerçekten yırtıyor sanki ama takıyor bana ragmen,itmeme ragmen.. Vee biri elinde sedyeyle geldi gidiyoruz. Hazır değilim,korkuyorum hemde deli gibi. Gidiyoruz titriyorum ağlamak istemiyorum,eşim annem kardeşim kaynanam çok kişi var yanımda. Ağlarsam olmaz, ağlamıyorum.. Kapıdan içeri girerken annem yetişiyor korkma kızım dua et diyor. Ama çok korkuyorum heryerim titriyor..
  Asansöre biniyoruz yanımdakiler biseyler soruyor gerginliğimi almak için ama ne soruyor ne diyorum şimdi hatırlamıyorum.. Ameliyathaneye geldik etrafa bakmıyorum çok titriyorum üstüne çok soğuk. Serum takılıyor,kalp atışlarım için bantlar,bilmediğim bir sürü şey.. Anestezi uzmanı sakin olmami istiyor. Deniyorum.. Belime iğne vurcaklar sabit kalmam lazım. Bacaklarım titriyor kontrol edemiyorum. Nefesimi tutuyorum vee yapıldı işte o kadar da acımadı ki hem. Sadece iki saniye bekliyorum ama bi sene oldu sanki. Sıcaklık geliyor evet,gerçekten sıcaklık üşümem azalıyor. Bi kaç dk ka sonra hissiz,ağır ve uyuşmuş haldeyim. Hala çok korkuyorum elim kolum hala titriyor. Konuşamıyorum bişeyler soruyolar  evet  yada hayır diyorum en fazla. Kusucam sanki hoop bi igne.Bi tane abi başımda beni oyalıyor biliyorum sakın ol diyo kalp atışım çok hızlı,tansiyonum yüksekmiş.Sakinleşmemi istiyo benden ki herşey normal olsun. Eşimi soruyor o abi. Ne iş yapar, nasıl biri,ne der,ne giyer.. Fatihi anlatıyorum işe yarıyor sakinleşiyorum. Bişeyler oluyor,kesilip biçiliyorum ne yapiyorlar diyorum temizliyolar diyolar. Başlamadı mı hala başlayın artik duramıycam nefes alamıyorum diyorum hop burnuma bişey takiliyor. İtip kakılıyorum,çekip çekiştiriliyorum.İçim oynuyo,dalgalanıyorum.Kusuyorum galiba hoop bi iğne daha,geçiyor. Kandırdınız beni diyorum çoktan başladınız hatta çıkarıyorsunuz. Evet diyo bitmek üzere ben daha başlamadı deerken. Doğdu diyo ağlamadı,hani nerde,niye başka yere götürdünüz,yanıma getircekmisiniz,midem bulaniyo,kusucam,iyi mi bebek... Cevaplıyor o abi tüm sorularımı. Getiriyolar POYRAZ I şiş,buruş buruş,çirkin. Benim mi bu şimdi. Evet ağlıyorum bu benim bebeğim,öp demeseler aklıma gelmiyecekti öpüp koklamak. Götürüyolar, nereye,neden? Babasına gidiyor diyince ağlamam geliyor ne tepki vercek diye ben göremiycem diye.İyıce bakiyorum yüzüne kaybolmasın karışmasın..
 Yukarıya bakıyorum o gorüntü bana mı ait. Titremeye başlıyorum kusucam bi ilaç daha..Kapa gözleri kapa. Açıyorum sonra kusma dürtüsü geçince bakiyorum. Şu lambalar ayna gibi tam karnımı yansıtıyor, ne yapiyolar karnıma izliyorum korkmuyorum,bulanmiyorum.. Birisi dikerken içeriye bişeyler tepiyo ya sanırım bağırsaklarım..Bitti dikiş temizliyolar,bantlıyorlar. Çok soğuk çok üşüyorum.. Bitti ameliyat ama hala korkuyorum. Çişimi nasıl yapıcam ben bunu düşünüyorum. Odama gidiyomuşum. Bi ağlıyorum bi susuyorum. Asansörden kendime bakıyorum tavandan kötü görünüyorum. Gözlerimi siliyorum öyle görmesinler beni..Bizim kata geldik Fatih'i görüyorum başlıyorum ağlamaya.. Carşafı yüzüme çekiyorum görmesinler ağladıgımı. Bide çirkinim ki o an .Yatağıma koyuyolar çok ağır hissediyorum kıpırdayamıyorum. Üstümü giydiriyorlar. Ben sanki 100 kiloyum hala. Poyraz yatağında bakıyorum sadece. Saçma anne oldum ben. Uyusuğum belimden bacağımdan öte ruhen,aklen. Tepki veremiyorum ne düşünceğimi bilmiyorum,bisey düşünmüyorum bende. İzliyorum Fatihi,Poyrazı,annemi,kaynanamı,kardeşimi.. Ne olup bittiğine inanamıyorum. Evet oldu anne oldum bi bebegim var artık. İstediğim,hayal ettiğim gibi değil. Korktuğum,kaçmak istediğim gibi oldu herşey. Ama oldu Poyraz doğdu ;)