Ne Haklıymışım Meğer!

PİŞMANLIK.!
 Hamileliğimin ilk gününden itibaren nasıl doğurcaksın sorusuna 'normal inşallah' diye cevap vermiştim. Normal,olması gerektiği gibi.. Son günlere kadar bu konuda hep umutluydum. Çok sağlıklı oğluşum,sağlıklı ben,sıkıntısız olduğunu düşündüğüm hamileliğim bu umudumu yeşertmişti açıkcası..
  Son kontrollerde birden artan bebişimin kilosu sebebiyle mecburi sezeryan denildi durumuma. 3 hastane sonunda yenilgiyi kabul edip sezeryan olmaya ikna olmuştum. Benim için sezeryan seçenek değil mecburiyetti hep ki öylede oldu. Normal doğuma hevesli sezeryandan korkan biri için pek kolay olmadı tabi kabullenmek..
  Ameliyat kısmını anlatmıştım zaten bi önceki yazıda şimdi anlatmak istediğim şey sezeryan ameliyatının anlatıldığı gibi kolay olmadığı. Tamam kabul ameliyat sırasında ağrı yok,sancı yok.. Vajinada oluşan yırtık,kesi vs. yok. Saatlerce sancıyla kıvranma,tuşe muayenesi yada ne biliyim çocuğun içerde kordona dolanıp havasız kaldı mı, ıkındım ıkınamadım derdi yok evet. Ama his yok,duygu yok. Ameliyat sonrası ağrı diye bi gerçek var,beyninizin dahi uyuştuğu,bacaklarınızın size ait olmadığı,olayları kavrayamama hali.. Kıçınızın ustune oturamama hali,sırt üstü yatmaktan bel ağrısı,bel ve kıçınızdaki ağrı yüzünden yatamama,uyuyamama,bacaklarınızın üstüne basamama,yürüyememe.. Tuvaletini yapamama,gaz çıkaramama.Doğrulamama,su içip yemek yiyememek. Yahu nefes alıp doğru düzgün konuşamama hali..Eeen önemlisi bebeğinize yabancılık hissi. Dokunamıyorsunuz,kucaklayamıyosunuz.. Birlikte geçirmeniz gereken en önemli o ilk saatleri yatağınızdan onu izleyerek harcıyosunuz. Belki anneniz,belki abiniz belki eşiniz kucağına alıp öpüp kokluyo siz bakiyosunuz. Şanşlıysanız emzirebiliyosunuz. Ilk 6 saat uyuşuk olduğunuz için tek başınıza beceremiyosunuz. En az iki kişi destekli bi emzirme.. Yavrunuzu besleyemiyorsunuz.
  Bebeğimin altını değiştiremediğim için hayıflanıyorum resmen. Ben yapmalıydım diyorum. Ilk kucağına alan,ilk öpüp seven,altını değiştiren,kıyafetıni değistiren.. Dikiş ağrılarım nedeniyle emziremiyorum,ağladığında koşup nolmuş benim oğluma diyemiyorum.. Biri beni kaldıracak ki bende oğluma derman olucam.. Sevmeyi geçtim ihtiyacını karşılayabileceğim... Annen geldi oğlum derdin bitti demem için.
  Demem o ki kimse bana demesin sezeryan çok rahat ne ağrı ne sızı. Halt etmiş sezeryan diyip onu tercih edenler. Doğum sancınız yok eyvallah..Vicdanın sızlaması,bebeğinize yetememenin verdiği kalp ağrısı var ondan öte.. Daha bi hafta olmadı bebeğim dünyaya geleli şimdiden bu kadar eksik yetersiz hissediyorum kendimi..Bebeğimin başkasının kucağında huzurlu olduğunu görmek ama bunu ona annesi olarak sağlayamamak.. Kucagına alıp gazını çıkarmak işkence. Hele emzirme ilk günler tam bir kabus.Meme ucu sancısından zonklayan beyin. Yok haberi yok vucudunun süt üretmedi daha ama yavrucak aç. Daya mamayı yesin ogluşum.Yavru kokusunu doya doya çekemiyorum içime ki bi de tatlı ki kedinin cigere baktığı gibi bakıyorum oğlumu sevenlere..Sanki ben iyileşene kadar bitircekler kokusunu içlerine çeke çeke. Ben iyileşene kadar geçicek bana olan ihtiyacı da ben yerine başkasını koycak bellegine.Yineliyorum ona bişey olma ihtimali olmasaydı keşke, keşke ben doğursaydım benden almasalardı. Çekeceğim acıya razıydım şu yazdıklarım yerine..
  Oğlumun açısından bakmaya çalışıyorum bi de. Lan arkadaş ben içerde iyiydim sen bana haber vermeden beni yerimden yurdumdan güvenli limanımdan ettin demiş kızmıştır belki bana..
  Demem o ki yapmayın canlar. Normal doğumdan korkuyorum diye sezeryan seçmeyin. Ne yavrularınıza kıyın ne kendinize..O sabinin kendisini sevecek anneye ihtiyacı var. Destek alamadan kıpırdayamayan birine değil..