Mutlu Hissizliğim
13 eylül sabah 08:43 de sezeryan doğumla dünyaya gözlerini açtı benim oğlum. İlk doğduğunda beklenen o ciyaklamayi duyamasamda bi kaç dakika sonra cırlamalarını duyup tamam ağlıyoo iyi demek ki diye geçirmiştim içimden.. Şimdi seninle geçirdiğim şu 13 günde ağlamalarını koy kenera sızlandığında noldu ki nesi var ki düşüncesiyle koşuyorum yanına.. O ilk anda hadi ağlasın,ağlasana,daha çıkmadımı niye ağlamıyor bu? deyişlerim... İnsan bebeğinin ağlamasını o an beklediği gibi beklemiyor gerçekten..
Annem yanımda bana yardımcıydı şimdiye kadar. Gideli bi kaç saat olmasına rağmen boşluğa düşmüş gibi hissediyorum şimdiden. Ağlarsan naparım gibisinden bi telaşlardayım..
Gün geçtikçe daha bi bağlanıyorum sanki sana. Annelik diyordum nasıl ki? hissedemedim sanki ben sen doğduğunda. İlk kucağıma verdiklerinde ağlamamı durduramamıştım.Hemen ordan kalkıp kucağıma alıp seni evime gitmek gelmişti ya içimden yapamadım tabi ki.İçimde garip bi his belirmişti elbet ama annelik hissiyatının tarifine uyduramamıştım..
Seni kucağıma aldığımda istemsiz gülümserken buluyorum ya kendimi,kakanı yaptığında mutlu oluyorum ya,ağladığında zor tutuyorum ya kendimi,etrafı nasıl izlediğine dalıyorum ya öyle.. İçimde olanı dışa vurmadığımdanmış benim hissetmediğimi düşündüğüm. Var olanı inkarmış aslında olan..
Anneyim ben evet ama hala bundan çekinen,kimsenin yanında bunu göstermek istemeyen..Dolu dolu oğluşum diyemeyen,sevgi sözcüklerini sıralarken aman kimse duymasın diye sessiz sessiz söyleyen..Bilmiyorum belki yapım böyledir. Sana karşı olan hislerimi,sadece sana değil genel olarak hislerimi birden açığa çıkarmaktan hoşlanmayan biriyimdir belki de..Düzelirim inşallah gün geçtikçe.
Her dakka içimden geçenleri söylemesem de;her sana baktığımda,kollarıma aldığımda,uyurken değişen mimiklerini izlediğimde seni ne kadar sevdiğimi hatırlıyorum..Kimseye bırakmaya gönlüm razı gelmiyor. Uyusan bile tek başına odada bırakamıyorum. Tuvalete gitmek bile ertelenebildiği kadar erteleniyor sen geldiğinden beri..
Hala tam idrak edemediğimi düşünüyorum. Kabullenme aşamasında sıkıntı yaşamışımdır hep..Düşüncelerim,duygularım hepsi askıda. Manen uyuşmuş haldeyim.. Mutluyum ama seninle ve çok sevdiğim babanla.. Öyle ki alsam seni kucağıma böyle tam kalbimin üstüne,yanımızda baban,kocam bize sarılmış halde..Başka hiçkimseye,hiçbirşeye ihtiyacım yok gibi..İkinizide o kadar seviyorum ki..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder